Γέρακας: Το Porto delle Botte ή τo λιμάνι της Malvasia

Gerakas porto delle monemvasia gr 4

Ο Γέρακας, ο εκπληκτικός αυτός προορισμός σε απόσταση 22 χλμ από την Καστροπολιτεία, ήταν κατά την περίοδο της ακμής της Μονεμβασιάς, ένα από τα μεγαλύτερα και σημαντικότερα λιμάνια της ευρύτερης περιοχής.

Από το Γέρακα γινόταν κυρίως η εξαγωγή των προϊόντων της αμπελουργίας, και κυρίως του περίφημου οίνου Malvasia.

Για αυτό άλλωστε ονομαζόταν και Porto delle Botte, δηλαδή λιμάνι των Βαρελιών.

Μια άλλη ονομασία του ήταν Porto Cadena εξαιτίας της τεράστιας αλυσίδας με την οποία έκλειναν την είσοδο του φυσικού λιμανιού οι Ενετοί προκειμένου να αποτρέψουν κάθε «ανεπιθύμητο» επισκέπτη.

Gerakas porto delle monemvasia gr 5Αλλά ο Γέρακας ήταν το λιμάνι της Μονεμβασιάς όπου μπορούσε να εξυπηρετηθεί ο μακροχρόνιος ελλιμενισμός των πλοίων και παράλληλα να προσφέρονται υπηρεσίες, π.χ. ναυπηγεία ή ναύσταθμος.

Στο Γέρακα ήταν που το 878 μ.Χ. φιλοξενήθηκε όλος ο βυζαντινός στόλος όταν οι αντίξοες καιρικές συνθήκες ανέκοψαν την πορεία του προς τη Σικελία, όπου και κατευθυνόταν προκειμένου να βοηθήσει τις Συρακούσες, τις οποίες πολιορκούσαν οι Άραβες.

Ο στόλος παρέμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα, προφανώς λόγω και της απροθυμίας του ναυάρχου Αδριανού να συγκρουστεί με τους Άραβες.

Οι Συρακούσες έπεσαν, κατά την επιστροφή του στόλου στην Κωνσταντινούπολη, ο Αδριανός τιμωρήθηκε ενώ η φιλοξενία του βυζαντινού στόλου στο Γέρακα φέρεται πως αποτέλεσε και την καλύτερη αφορμή για τους Άραβες προκειμένου να επιτεθούν και να καταστρέψουν τη Μονεμβασιά.

Η καταστροφική κατάληψη της πόλης, η αιχμαλωσία όλων των κατοίκων της, η βεβήλωση των ναών και η ερήμωση επί ένα άγνωστο διάστημα αποτέλεσε μια κρίση, η οποία ωστόσο αναφέρεται ότι πρέπει να ξεπεράστηκε γρήγορα.

Το εντυπωσιακό φυσικό τοπίο συμπληρώνουν τα καστανοκόκκινα αλμυρά έλη του υγροβιότοπου του Γέρακα.

Ο υγροβιότοπος του Γέρακα (δίκτυο Natura 2000) λόγω του μικρού του βάθους και της αφθονίας τροφής, αποτελεί σταθμό μετανάστευσης και τόπο διαχείμασης για μεταναστευτικά πουλιά, όπως λευκοτσικνιά, αργυροτσικνιά, ενώ έχουν παρατηρηθεί κατά καιρούς και κύκνοι, πρασινοκέφαλες πάπιες, κοκ.

(το κείμενο βασίζεται σε στοιχεία και πληροφορίες από το βιβλίο «Μονεμβασιά, μια Βυζαντινή Πόλις Κράτος» της Χάρις Α. Καλλιγά, εκδ. Ποταμός)

Ο Βράχος

Όσες φορές και αν βρεθείς στη Μονεμβασιά, τόσες φορές θα γοητευτείς από την ομορφιά και την ιδιαιτερότητα του Βράχου της Καστροπολιτείας που αναδύεται με τόσο έντονα μυστικιστικό τρόπο μέσα από τη θάλασσα.

«Κυρά Μονοβασιά μου, πέτρινο καράβι μου.

Χιλιάδες οι φλόκοι σου και τα πανιά σου.

Κι όλο ασάλευτη μένεις να με αρμενίζεις μες στην οικουμένη» έγραψε ο Ρίτσος αποκαλώντας Πέτρινο Καράβι τη Μονεμβασιά.

o vrahos monemvasia gr 7

Η Μονεμβασιά αναπτύχθηκε πάνω σε ένα βράχο από ασβεστόλιθο, ο οποίος προβάλλει από την ακτή με βορειοανατολική κατεύθυνση και απέχει περίπου 20 ναυτικά μίλια από το ακροατήριο του Μαλέα.

Ο Βράχος έχει μήκος 1,5 χιλιόμετρο και το πλάτος του φτάνει τα 600 μέτρα.

Οι κατακόρυφοι βράχοι υψώνονται πάνω από μια περιμετρική λωρίδα ξηράς που βρίσκεται χαμηλά κοντά στη θάλασσα και είναι άλλοτε κεκλιμένη και άλλοτε βαθμιδωτή, με πλάτος μεταβλητό, ενώ ψηλά πάνω από τους κατακόρυφους γκρεμούς δημιουργείται μια μεγάλη κεκλιμένη σχετικά ομαλή επιφάνεια με υψόμετρο που δεν ξεπερνά τα 200 μέτρα.

Η γεωλογική διαμόρφωση του βράχου ανάγεται σε πολύ παλιές περιόδους, ενώ οι μεταβολές των τελευταίων 3.000 χρόνων, ιδίως καθώς οι σεισμοί δεν είναι συχνοί, είναι μικρής κλίμακας, με μικρές σχετικά βυθίσεις ή ανυψώσεις της ξηράς.

Ωστόσο, υπάρχουν αναφορές – κυρίως από ντόπιους συγγραφείς – βάσει των οποίων ο βράχος της Μονεμβασίας δημιουργήθηκε μετά από μια έκρηξη ηφαιστείου το 375 μ.Χ., η οποία προκάλεσε τόσο μεγάλης κλίμακας γεωλογική αναστάτωση, ώστε μια από τις συνέπειες της ήταν να αναδυθεί ο Βράχος από τα βάθη της θάλασσας.

Οι πηγές αναφέρουν πράγματι έναν σεισμό το 365 μ.Χ. με επίκεντρο μεταξύ Ιταλίας και Πελοποννήσου, τον οποίο ακολούθησε ένα τσουνάμι, αλλά οι γεωλογικές συνέπειες δεν ήταν δυνατό να είναι αυτές που παρουσιάζονται από τους τοπικούς ιστορικούς της Μονεμβασιάς και άλλους σε διάφορες ιστορικές περιόδους.

Η μορφή του Βράχου που αντίκρισαν ο Στράβων τον πρώτο αιώνα μ.Χ. περιγράφοντας τον ως Μινώα Φρούριον και ο Παυσανίας, έναν αιώνα αργότερα, που τον χαρακτηρίζει ως Μινώα Άκρα, δεν διέφερε πολύ από τη μορφή, με την οποία είναι οικείος και σήμερα.

Επιπλέον, η διατύπωση των δύο αρχαίων συγγραφέων δεν συνηγορεί με την άποψη ότι ο βράχος ήταν τότε νησί, άρα θα πρέπει να ήταν συνδεδεμένος με κάποιον τρόπο με τη στεριά.

Η ύπαρξη λιμενικών και άλλων εγκαταστάσεων πριν από την ίδρυση της Μονεμβασιάς προσδιόρισε ως ένα βαθμό τον σχεδιασμό της νέας πόλης που την αποτέλεσαν εξαρχής τρία συστατικά τμήματα, η γέφυρα με τα τμήματα της, η Κάτω και η Πάνω Πόλη, ενώ υπήρχαν και άλλα σημεία πάνω στο Βράχο, στα οποία φιλοξενήθηκαν κατά καιρούς διάφορες χρήσεις και δεν υπήρχαν καλλιέργειες.

 

(το κείμενο βασίζεται σε στοιχεία και πληροφορίες από το βιβλίο «Μονεμβασιά, μια Βυζαντινή Πόλις Κράτος» της Χάρις Α. Καλλιγά, εκδ. Ποταμός)